Najedź na element albo go kliknij, żeby zobaczyć, gdzie leży, do czego się nadaje i jaki stek albo pieczeń z niego zrobisz.
Pokazano 18 z 18
też: policzki wołowe
Gdzie: Mięśnie żuchwy, po obu stronach głowy.
Dużo kolagenu, który po kilku godzinach duszenia rozpada się w kleisty, miękki sos. Jeden z najlepszych elementów do długiego duszenia.
też: karkówka przednia
Gdzie: Szyja, między głową a karkówką.
Mięso mocno pracujące, z dużą ilością tkanki łącznej. Na rosół, gulasz, duszenie i mielone.
też: kark
Gdzie: Górna część szyi przechodząca w grzbiet, przed rozbratlem.
Przerośnięta, soczysta, z tkanką łączną. Na pieczeń, duszenie, gulasz i mielone na burgery.
też: pieczeń wołowa II
Gdzie: Przednia kończyna, nad goleniem, za szyją i mostkiem.
Duży element z kilku mięśni o różnej twardości. Na pieczeń, gulasz, duszenie; z jej górnej części wycina się stek flat iron.
też: brisket
Gdzie: Dolna część klatki piersiowej, przed i pod łopatką, ciągnie się pod szpondrem.
Włóknisty, przerośnięty, wymaga długiej obróbki. Rosół, duszenie, wędzenie (BBQ brisket, pastrami), peklowanie.
też: pręga przednia
Gdzie: Przednia kończyna, poniżej łopatki.
Mięso poprzerastane ścięgnami, z kością szpikową. Na rosół, gulasz i duszenie, w plastrach z kością jako osso buco.
też: rostbratel
Gdzie: Przednia część grzbietu, za karkówką, przed antrykotem.
Przerośnięty tłuszczem, z wyraźnym marmurkiem. Na zrazy, pieczeń, duszenie, a z młodego bydła także na steki.
też: rib eye
Gdzie: Środkowa część grzbietu, przy żebrach, między rozbratlem a rostbefem.
Mocno marmurkowy, z charakterystycznym „okiem” tłuszczu. Steki rib eye, côte de boeuf (z kością), pieczeń.
też: rumsztyk górny
Gdzie: Tylna, lędźwiowa część grzbietu, za antrykotem, nad polędwicą.
Delikatny, z pasem tłuszczu na brzegu. Steki striploin (New York, T-bone z polędwicą), rostbef pieczony w całości.
też: polędwica wołowa
Gdzie: Wewnątrz tuszy, pod rostbefem i krzyżową, wzdłuż kręgosłupa. Na schemacie zaznaczona umownie.
Najdelikatniejszy i najdroższy element. Steki (filet mignon, chateaubriand), tatar, befsztyk, polędwica Wellington.
też: rumsztyk
Gdzie: Okolica kości krzyżowej, nad udźcem, za rostbefem.
Chudy, wyrazisty w smaku element. Steki rump i picanha (z czapką tłuszczu), pieczeń, zrazy.
też: żeberka wołowe
Gdzie: Dolna część żeber, pod antrykotem i rozbratlem, za łopatką.
Żebra z warstwami mięsa i tłuszczu. Klasyk na rosół, a pocięty w poprzek to short ribs do duszenia i BBQ.
też: flank
Gdzie: Brzuch, pod rostbefem, między szpondrem a udźcem.
Płaski, włóknisty element. Na rosół, rolady i mielone, a wycięty z niej flank steak idzie krótko na grill i krojony w poprzek włókien.
też: orzech
Gdzie: Przednia część udźca, nad kolanem, między łatą a zrazową.
Chudy, zwarty element udźca. Na pieczeń, zrazy, gulasz i kotlety mielone.
też: udziec
Gdzie: Udziec, wewnętrzna i zewnętrzna strona tylnej kończyny.
Chuda, duża masa mięśni udźca. Zrazowa górna na zrazy, befsztyki i tatar; zrazowa dolna na pieczeń, rolady i wołowinę gotowaną.
też: ligawka, legawka
Gdzie: Tylna część udźca, pod krzyżową, przy ogonie.
Podłużny, bardzo chudy mięsień o drobnych włóknach. Na pieczeń, rolady, gulasz i wołowinę po angielsku; nadaje się też na tatar.
też: pręga tylna
Gdzie: Tylna kończyna, poniżej udźca.
Większa od przedniej, z dużą ilością ścięgien i kolagenu. Na rosół, gulasz, duszenie i osso buco.
też: ogon wołowy
Gdzie: Koniec kręgosłupa, krojony w plastry między kręgami.
Dużo kolagenu i tłuszczu wokół kości. Na zupę ogonową i długie duszenie w winie.
Żaden element nie pasuje do wybranych filtrów.